Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΟΛΩΝ
ΤΩΝ
ANΘΡΩΠΩΝ
Αποκατάσταση
Τα κείμενα της Καινή Διαθήκης, και
κυρίως οι επιστολές του
Απόστολου Παύλου είναι γεμάτες από αναφορές στην μεγάλη ιδέα ότι ο Θεός
τελικά θα σώσει όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.
Η ιδέα
αυτή ονομάζεται ιστορικά ως η Αποκατάσταση (Παγκόσμια Σωτηρία)
και αποτέλεσε το στοιχείο που διαχώρισε τη θεολογία των ικανότερων Ελλήνων
πατέρων της εκκλησίας από τη στείρα θεολογία της Δύσης. Μεταξύ των πάρα
πολλών Ελλήνόφωνων πατέρων που ασπάσθηκαν την ιδέα της Αποκατάστασης
ξεχωρίζουν ονόματα όπως ο Πανταίος, ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας, ο Ωριγένης, ο
Γρηγόριος ο θαυματουργός, ο Ευσέβιος, ο Δίδυμος ο τυφλός, ο Μέγας Αθανάσιος,
ο Γρηγόριος Νύσσης, η αδελφή του η Μακρίνα, ο Θεόδωρος της Μοψουέστης, ο
Μάξιμος ο Ομολογητής κλπ. Το Χριστιανικό ευαγγέλιο των Ελλήνων πατέρων της
αρχαίας εκκλησίας ήταν πράγματι ευ-αγγέλιο, δηλαδή καλά νέα για όλους
τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.
Ακολουθούν τα κυριότερα εδάφια (με σύντομα σχόλια) απο
την Αγία Γραφή που αποτελούν την βάση της ουράνιας αυτής διδασκαλίας.
ο Θεός
είναι «Πατέρας όλων»
«ένας
Θεός και Πατέρας όλων, αυτός που είναι επάνω απ' όλους, και διαμέσου
όλων, και μέσα σε όλους εσάς»
( Επιστολή Απ.
Παύλου Προς Εφεσίους, κεφ. 4, εδαφιο 6 )
Σίγουρα
κανένας θεολόγος δε διαφωνεί ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός, ο Κριτής, ο
Κύριος και γενικά ο Ιδιοκτήτης όλων των ανθρώπων. Εκεί που πολλοί έχουν
πρόβλημα είναι στην αποκάλυψη ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας όλων των ανθρώπων
επειδή κάτι τέτοιο προυποθέτει την τελική σωτηρία όλων των ανθρώπων.
Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της
Αποκατάστασης, το ότι ο
Θεός είναι Πατέρας όλων των ανθρώπων ισοδυναμεί με το ότι ο θεός είναι ο
Σωτήρας όλων των ανθρώπων. Όπως δίδαξαν πολλοί 'Ελληνες Πατέρες, η Πατρική
σχέση του Θεού προς όλους τους ανθρώπους αποτελεί εγγύηση ότι όλες οι
ενέργειές Του, ακόμα και οι τιμωρίες Του, έχουν αγαθό χαρακτήρα.
Σε τί ελπίζει ο Θεός;
Και ο Θεός τής ελπίδας είθε να
σας γεμίσει με κάθε χαρά και ειρήνη...
(Απόστολος Παύλος)
«η
μεγάλη προσδοκία τής κτίσης προσμένει τη φανέρωση των παιδιών τού Θεού.
Δεδομένου ότι, η φύση ( αρχ. κτίση ) υποτάχθηκε στη ματαιότητα, όχι
θεληματικά, αλλ' εξαιτίας εκείνου που την υπέταξε,
με την ελπίδα ότι, και
η ίδια η κτίση θα ελευθερωθεί από τη δουλεία τής φθοράς, και θα μεταβεί στην
ελευθερία τής δόξας των παιδιών τού Θεού.
Επειδή, ξέρουμε καλά ότι ολόκληρη η κτίση συστενάζει, και συμπάσχει με
ωδίνες, μέχρι και τώρα. Και όχι μονάχα αυτή, αλλά κι εμείς οι ίδιοι που
έχουμε την απαρχή τού Πνεύματος, κι εμείς οι ίδιοι στενάζουμε μέσα μας,
περιμένοντας την υιοθεσία, την απολύτρωση του σώματός μας. Επειδή, σωθήκαμε
με την ελπίδα. Ελπίδα, όμως, που τη βλέπει κανείς, δεν είναι ελπίδα
επειδή, εκείνο που κανείς βλέπει, γιατί και το ελπίζει; Αν, όμως,
ελπίζουμε εκείνο που δεν βλέπουμε, το περιμένουμε με υπομονή»
(ΡΩΜ 8: 19-25)
Σύμφωνα με τον Απόστολο των εθνών,
το μεγάλο μυστικό του
σύμπαντος είναι η ελπίδα που έχει ο ίδιος ο Θεός ότι τελικά θα καταφέρει να
απελευθερώσει την κτίση Του από την δουλεία της φθοράς. Σε ένα άλλο σημείο
των επιστολών του διαβάζουμε «συνέκλεισεν γαρ ο θεος τους πάντας
εις απείθειαν ινα τους πάντας ελεήση».
(RΩM
11. 32).
Το νόημα
είναι ξεκάθαρο.
Ο Σωτήρας όλων των ανθρώπων
“Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος.
Επειδή δια τούτο και εκοπιάζομεν και ονειδιζόμεθα, διότι ελπίζομεν εις τον
ζώντα Θεόν, όστις είναι ο Σωτήρ πάντων ανθρώπων, μάλιστα των
πιστών.
Παράγγελλε ταύτα και δίδασκε” ( Α ΤΙΜΟΘ 4: 9-11 )
Ο Απόστολος δίδασκε ότι
ο Θεός είναι «ο Σωτήρ πάντων ανθρώπων». Στο εδάφιο αυτό προσθέτει βέβαια ότι
ο Θεός είναι Σωτήρας μάλιστα των πιστών αλλά αυτό δεν αναιρεί το ότι
είναι επίσης ο Σωτήρας πάντων των ανθρώπων. Η μία ομάδα «σωσμένων»
δεν αποκλείει την άλλη.
Πολλοί
συντηρητικοί θεολόγοι (ιδιαίτερα οι μή ελληνόφωνοι θεολόγοι της Δύσης) είναι
ένοχοι διαστρέβλωσης των λέξεων που χρησιμοποίησε ο Απ. Παύλος. Ερμηνεύουν
εντελώς αυθαίρετα και λανθασμένα τη λέξη «μάλιστα» ως «αποκλειστικά»
παραβιάζοντας τους κανόνες της ελληνικής γλώσσας.
Το
ότι η λέξη μάλιστα σημαίνει «ιδιαίτερα» και όχι «αποκλειστικά»
φαίνεται ξεκάθαρα και σε μία άλλη επιστολή του Απ. Παύλου όπου
χρησιμοποιώντας ακριβώς την ίδια σύνταξη προτρέπει τους Χριστιανούς να
αγαπάνε έμπρακτα όλους τους ανθρώπους και «ιδιαίτερα» τους πιστούς.
«αρα
ουν ως καιρον εχομεν, εργαζώμεθα το αγαθον προς πάντας, μάλιστα δε
προς τους οικείους της πίστεως» ( ΓΑΛ 6: 10 )
Όσοι αρνούνται ότι ο Θεός είναι ο Σωτήρας πάντων των ανθρώπων θα
πρέπει και να αρνηθούν ότι οι Χριστιανοί θα πρέπει να αγαπάνε έμπρακτα όσους
δεν ανήκουν στην πίστη τους. Η θλιβερή ιστορία της Χριστιανικής εκκλησίας
ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα δυστυχώς αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Πως
είναι δυνατόν να αγαπάει ο Χριστιανός τους άπιστους όταν πιστεύει ότι ο Θεός
δεν είναι ο Σωτήρας τους και δεν τους αγαπάει;
Ο Χριστός θα ελκύσει τους πάντες
“Τώρα είναι κρίσις του κόσμου τούτου
τώρα ο άρχων του κόσμου τούτου θέλει εκβληθή έξω.
και εγώ εάν υψωθώ εκ της γης, θέλω ελκύσει πάντας προς εμαυτόν.
(
Τούτο δε έλεγε, δεικνύων με ποίον θάνατον έμελλε να αποθάνη.)”
(
ΙΩΑΝ
12: 31-33 )
« Ω,
εσύ πoυ
ακoύς
πρoσευχή,
σε σένα θα έρχεται κάθε σάρκα…Θεέ τής σωτηρίας μας, η ελπίδα όλων των
περάτων τής γης» ( ΨΑΛΜ 65: 2-5 )
“Ο
Πατήρ αγαπά τον Υιόν, και πάντα έδωκεν εις την χείρα αυτού.” (
ΙΩΑΝΝ 3:
35 )
“Παν
ότι μοι δίδει ο Πατήρ, προς εμέ θέλει ελθεί
και τον ερχόμενον προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω
διότι κατέβην εκ του ουρανού, ουχί δια να κάμω το θέλημα το εμόν, αλλά το
θέλημα του πέμψαντός με.
Τούτο δε είναι το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός, παν ότι μοι έδωκε,
να μη απολέσω ουδέν εξ αυτού, αλλά να αναστήσω αυτό εν τη εσχάτη
ημέρα.
Και τούτο είναι το θέλημα του πέμψαντός με, πας όστις βλέπει τον Υιόν
και πιστεύει εις αυτόν, να έχη ζωήν αιώνιον, και εγώ θέλω αναστήσει αυτόν εν
τη εσχάτη ημέρα.” ( ΙΩΑΝΝ 6:
37-40 )
Ουδείς δύναται να έλθη προς εμέ, εαν δεν ελκύση αυτόν ο πατήρ ο πέμψας με
και εγώ θέλω αναστήσει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα.
Είναι γεγραμμένον εν τοις προφήταις, ‘Και πάντες θέλουσιν είσθαι
διδακτοί του Θεού’. Πας λοιπόν όστις ακούση παρά του Πατρός και μάθη,
έρχεται προς εμέ» ( ΙΩΑΝ 6: 44,45 )
Όλα τα παραπάνω εδάφια εναρμονίζονται μονάχα μέσα στα
πλαίσια της διδασκαλίας ότι στο τέλος οι πάντες θα σωθούν. Διαφορετικά οι
αντιφάσεις είναι αγεφύρωτες.
Η σωτηρία όλων είναι το μυστήριο του θελήματος Αυτού
«γνωστοποιώντας σε μας το μυστήριο του θελήματός του, σύμφωνα με την ευδοκία
του, που από πριν έθεσε μέσα στον εαυτό του, σε οικονομία τού πληρώματος των
καιρών, να ανακεφαλαιώσει τα πάντα στον Χριστό, κι αυτά που
είναι μέσα στους ουρανούς κι αυτά που είναι επάνω στη γη σ' αυτόν, στον
οποίο και πήραμε κληρονομιά, καθώς προοριστήκαμε σύμφωνα με την πρόθεση
εκείνου, που ενεργεί τα πάντα, σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του για
να είμαστε σε έπαινο της δόξας του, εμείς που προελπίσαμε στον Χριστό
στον οποίο κι εσείς ελπίσατε, όταν ακούσατε τον λόγο τής αλήθειας, το
ευαγγέλιο της σωτηρίας σας στον οποίο και, αφού πιστέψατε, σφραγιστήκατε με
το 'Αγιο Πνεύμα τής υπόσχεσης που είναι ο αρραβώνας τής κληρονομιάς μας,
μέχρι την απολύτρωση του λαού του που αποκτήθηκε, σε έπαινο της δόξας του»
( ΕΦΕΣΙΟΥΣ 1: 9-14 μεταφρ Σπ. Φίλου
Copyright (c) 1999, APOPSI LTD
)
Η ανακεφαλαίωση των πάντων
(εν Χριστώ) συμπεριλαμβάνει φυσικά και τον κάθε άνθρωπο χωρίς καμμία
εξαίρεση. Διαφορετικά οι λέξεις χάνουν το νοημά τους.
Ο Θεός
θέλει να σωθούν πάντες οι άνθρωποι
«Διότι τούτο είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του Σωτήρος ημών Θεού
όστις θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι, και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της
αληθείας.
Διότι είναι εις Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός
Ιησούς,
όστις έδωκεν εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων, μαρτυρίαν γενομένην εν
ωρισμένοις καιροίς»
Το
λογικό επιχείρημα που βγαίνει μέσα από τα λόγια του Απ. Παύλου είναι
αποστομοτικό: Ο Θεός ο οποίος "ενεργεί τα πάντα κατα την βουλή του θελήματός
Του" θέλει (βούλεται) να σωθούνε όλοι οι άνθρωποι "και να έρθουν σε επίγνωση
της αλήθειας".
Η
ξεκάθαρη διδασκαλία του Απ. Παύλου σχετικά με το θέλημα του Θεού δημιουργεί
ένα σωρό προβλήματα και λογικές ανακολουθίες σε όσους αρνούνται το ευαγγέλιο
της σωτηρίας «πάντων των ανθρώπων». Για παράδειγμα, εάν δεχθούμε ότι ο Θεός
όντως θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι ενώ παράλληλα γνωρίζει (ως
Παντογνώστης) ότι δεν θα σωθούν όλοι οι άνθρωποι (όπως διδάσκουν οι
περισσότεροι θεολόγοι) τότε πρέπει να δεχθούμε ότι ο Θεός «θέλει» κάτι που
γνωρίζει ότι δεν μπορεί να καταφέρει. Σύμφωνα λοιπόν με τους θεολόγους, το
υπέρτατο θέλημα του Θεού είναι σε αντίθεση με την υπέρτατη πραγματικότητα
(αλήθεια), κάτι που είναι όμως αδύνατο. Ως Παντογνώστης και Πάνσοφος, ο Θεός
αποκλείεται να θέλει/βούλεται κάτι που δεν μπορεί να καταφέρει να έχει καθώς
θα αποδεικνυόταν «άφρων» ξεκινώντας κάτι χωρίς να μπορεί να το τελειώσει:
«Επειδή,
ποιος από σας, θέλοντας να κτίσει έναν πύργο, δεν κάθεται
πρώτα και λογαριάζει τη δαπάνη, αν έχει τα αναγκαία για να τον
αποτελειώσει; Μήπως, αφού βάλει θεμέλιο, και δεν μπορεί να τον αποτελειώσει,
αρχίσουν όλοι αυτοί που τον βλέπουν να τον περιπαίζουν, λέγοντας ότι: Αυτός
ο άνθρωπος άρχισε να κτίζει, και δεν μπόρεσε να αποτελειώσει» ( ΛΟΥΚ
14: 28-30 )
Όταν ο Απ. Παύλος έγραφε ότι ο
Θεός θέλει και εργάζεται για την σωτηρία των πάντων, σίγουρα δεν πίστευε ότι
είναι «άφρων κτίστης». Ο Απόστολος γνώριζε πολύ καλά "τας γραφάς" που
δηλώνουν ρητώς ότι αυτό που ο Θεός βούλεται έχει την δύναμη να το καταφέρει
και αυτό που ξεκινάει έχει την σοφία να ολοκληρώσει:
“Eπειδή,
αυτός είναι με μια βoυλή
και πoιoς
μπoρεί
να τoν
απoτρέψει;
Kαι
ό,τι επιθυμεί η ψυχή τoυ,
τo
κάνει” (
IΩΒ
23: 13 )
«εγώ
είμαι o
Θεός, και δεν υπάρχει άλλoς
εγώ είμαι o
Θεός, και κανένας δεν είναι όμoιoς
με μένα o
oπoίoς
εξαρχής αναγγέλλω τo
τέλoς
( «να
σωθώσι πάντες οι άνθρωποι»! ),
και από πρωτύτερα αυτά πoυ
δεν συνέβησαν, λέγoντας:
H
βoυλή
μoυ
θα σταθεί, και θα εκτελέσω oλόκληρo
τo
θέλημά μoυ(
«να
σωθώσι πάντες οι άνθρωποι»! )…μίλησα
και θα κάνω, βoυλεύθηκα
να γίνει,και θα τo
εκτελέσω» (
ΗΣΑΙΑΣ 46: 10,11 )
«σύμφωνα
με τη θέλησή του πράττει στο στράτευμα του ουρανού, και στους κατοίκους
τής γης και δεν υπάρχει κάποιος που να εμποδίζει το χέρι του ή που να
του λέει: Τι έκανες;» ( ΔΑΝΙΗΛ 4:35 )
Το επιχείρημα του Απ. Παύλου λοιπόν είναι ακλόνητο:
-
ο Θεός θέλει «να
σωθώσι πάντες οι άνθρωποι και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας»
και «το μυστήριο του θεληματός Του» δεν είναι άλλο από το «να
συγκεφαλαιώση τα πάντα εν τω Χριστώ».
-
ο Θεός «ενεργεί
τα πάντα, σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του»
-
ο Θεός «σύμφωνα
με τη θέλησή του πράττει»
-
ο Θεός «ό,τι
επιθυμεί η ψυχή τoυ,
τo
κάνει»!
-
ο Θεός αναγγέλει «η
βoυλή
μoυ
θα σταθεί, και θα εκτελέσω oλόκληρo
τo
θέλημά μoυ…μίλησα
και θα κάνω, βoυλεύθηκα
να γίνει,και θα τo
εκτελέσω»
Μπορεί όμως ο Θεός να υποτάξει και να σώσει όλους τους ανθρώπους, ακόμα και
τους πιό αμαρτωλούς;
Φυσικά και μπορεί:
«Ακούσαντες δε οι μαθηταί αυτού, εξεπλήττοντο σφόδρα, λέγοντες, Τις
λοιπόν δύναται να σωθή;
Εμβλέψας δε ο Ιησούς είπε πρός αυτούς, Παρά ανθρώποις τούτο αδύνατον είναι,
παρά τω Θεώ όμως τα πάντα είναι δυνατά»
( MΑΤΘ
19:25,26 )
Κι αν μερικοί συνεχίσουν να
μην πιστεύουν;
“Επειδή αν τινες δεν επίστευσαν, τι εκ τούτου; μήπως η απιστία αυτών θέλει
καταργήσει την πίστιν του Θεού;
Μη
γένοιτο αλλ'
έστω ο Θεός αληθής, πας δε άνθρωπος ψεύστης»
( ΡΩΜ 3: 3, 4 )
Ο
Απόστολος δίδαξε ξεκάθαρα ότι η πίστη του Θεού στο σχεδιό Του για την
σωτηρία των πάντων δεν πρόκειται να καταργηθεί από την απιστία «τινών», το
αντίθετο μάλιστα. Διαφορετικά, όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Απόστολος, εμείς
οι άνθρωποι θα καταφέρουμε να βγάλουμε το Θεό ψεύτη (μη γένοιτο) ότι
υποσχέθηκε να σώσει τους πάντες αλλά δεν το έπραξε.
Αλλού διαβάζουμε,
«Όστις
πιστεύει εις τον Υιόν του Θεού, έχει την μαρτυρίαν εν εαυτώ
όστις δεν
πιστεύει εις τον Θεόν, έκαμεν αυτόν ψεύστην,
διοτι δεν επίστευσεν εις την μαρτυρίαν, την οποίαν εμαρτύρησεν ο Θεός περί
του Υιού αυτού. Και αύτη είναι η μαρτυρία, οτι ζωήν αιώνιον έδωκεν εις
ημάς ο Θεός, και αύτη η ζωή είναι εν τω Υιώ αυτού» (
A
ΙΩΑΝΝ 5: 10,11 )
Σύμφωνα με όλα αυτά τα εδάφια, όσο
οι άνθρωποι αρνούνται να πιστέψουν την μαρτυρία ότι ζωήν αιώνιον έδωκεν
εις ημάς ο Θεός βγάζουν το Θεό ψεύτη. Όταν όμως
πιστέψει και σωθεί μέχρι και ο τελευταίος ....άπιστος Θωμάς, τότε ο Θεός θα
αποδειχθεί θριαμβευτικά ως αληθής.
Κάθε στόμα θα ομολογήσει ...προς σωτηρίαν
“Ρίξτε
τo
βλέμμα σας σε μένα, και σωθείτε, όλα τα πέρατα της γης επειδή, εγώ είμαι
o
Θεός, και δεν υπάρχει άλλoς.
Oρκίστηκα
στoν
εαυτό μoυ
o
λόγoς
βγήκε από τo
στόμα μoυ
με δικαιoσύνη,
και δεν θα επιστρέψει, ότι: Κάθε γόνατo
θα λυγίσει σε μένα, κάθε γλώσσα θα oρκίζεται
( αρχ. ΟΜΝΥΕΙ )
σε μένα. Bέβαια,
θα πoυν
για μένα: Στoν
Kύριo
είναι η δικαιoσύνη
και η δύναμη σ' αυτόν θα πρoσέλθoυν,
και θα ντρoπιαστoύν
όλoι
εκείνoι
πoυ
oργίζoνται
εναντίoν
τoυ.
Στoν
Kύριo
θα δικαιωθεί και θα δoξαστεί
oλόκληρo
τo
σπέρμα τoύ
Iσραήλ.»
( ΗΣΑΙΑΣ 45:22-25 )
«Tον
Kύριο
τον Θεό σου θα φοβάσαι, κι αυτόν θα λατρεύεις, και στο όνομά του θα
ορκίζεσαι» ( ΔΕΥΤ 6. 13 )
«Και
δεν θα ορκίζεστε στο όνομά μου ψευδώς, και δεν θα βεβηλώνεις το όνομα
του Θεού σου. Εγώ είμαι ο Κύριος» ( ΛΕΥΙΤ 19. 12 )
«Kαι
o
βασιλιάς θα ευφρανθεί στoν
Θεό θα δoξαστεί
κάθε ένας πoυ
oρκίζεται
( αρχ. ΟΜΝΥΕΙ ) σ' αυτόν επειδή, τo
στόμα εκείνων πoυ
μιλούν ψέματα, θα κλειστεί» ( ΨΑΛΜ 63. 11 )
«Επειδή, όλοι εμείς θα παρασταθούμε στο βήμα τού Χριστού. Καθότι,
είναι γραμμένο: Ζω εγώ λέει ο Κύριος ότι σε μένα θα κάμψει κάθε γόνατο, και
κάθε γλώσσα θα δοξολογήσει (!!!) (αρχ. εξομολογήσεται ) τον Θεό.
'Αρα, λοιπόν, κάθε ένας από μας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του στον Θεό» (
ΡΩΜ 14. 10-12 )
«Eπειδή,
όπως κατεβαίνει η βρoχή
και τo
χιόνι από τoν
oυρανό,
και δεν γυρίζει εκεί, αλλά πoτίζει
τη γη, και την κάνει να εκφύει και να βλασταίνει, για να δώσει σπόρo
σ' αυτόν πoυ
σπέρνει, και ψωμί σ' αυτόν πoυ
τρώει, έτσι θα είναι και o
λόγoς
μoυ,
πoυ
βγαίνει από τo
στόμα μoυ
δεν θα γυρίσει σε μένα αδειανός, αλλά θα εκτελέσει τo
θέλημά μoυ,
και θα ευoδωθεί
σε ό,τι τoν
απoστέλλω.»
( ΗΣΑΙΑΣ 55:10-11 LXX
)
«'Ολα
τα έθνη, που έκανες, θάρθουν και θα προσκυνήσουν μπροστά σου,
Kύριε,
και θα δοξάσουν το όνομά σου» (ΨΑΛΜ 86: 9
LXX )
«Τις δεν θέλει σε φοβηθή, Κύριε, και δοξάσει το όνομα σου; διότι είσαι μόνος
όσιος διότι
πάντα τα έθνη θέλουσιν ελθεί και προσκυνήσει ενώπιον σου
διότι αι κρίσεις σου εφανερώθησαν»
( ΑΠΟΚ 15: 4 )
“Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ
παν όνομα δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού
παν γόνυ
επουράνιων και επιγείων και καταχθονίων και
πάσα
γλώσσα
να ομολογήση
ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος,
εις δόξαν Θεού Πατρός» ( ΦΙΛΙΠ 2: 9-11 )
“ότι εαν ομολογήσης δια του στοματός σου τον Κύριον Ιησούν, και
πιστεύσης εν τη καρδία σου οτι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις
σωθή
διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα
γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν» ( ΡΩΜ 10: 9,10 )
“Διά τούτο σας γνωστοποιώ, ότι ουδείς λαλών διά Πνεύματος Θεού, λέγει
ανάθεμα τον Ιησούν
και ουδείς δύναται να ίπη Κύριον Ιησούν, είμή διά Πνεύματος Αγίου»
(
A
KORINΘ
12: 3 )
«Επειδή καθώς ο Πατήρ εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, ούτω και ο Υιός
ούστινας θέλει ζωοποιεί.
Επειδή ουδέ κρίνει ο Πατήρ ουδένα, αλλ' εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν
δια να τιμώσι πάντες τον Υιόν, καθώς τιμώσι τον Πατέρα.
Ο μη τιμών τον Υιόν, δεν τιμά τον Πατέρα τον πέμψαντα αυτόν»
(ΙΩΑΝ 5:21-23)
Όλα τα παραπάνω εδάφια
εναρμονίζονται τέλεια μέσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας Σωτηρίας. Διαφορετικά,
αλληλοκαταργούνται.
Όλοι θα ζωοποιηθούν
“Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις
των νεκρών.
Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες
θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ
έκαστος
όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν
ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι του Χριστού, εν τη
παρουσία αυτού
ύστερον
θέλει είσθαι το τέλος,
όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα
όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. Διότι πρέπει
να βασιλεύη, εωσού θέση πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού
έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος.
Διότι "πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού"
όταν δε είπη ότι πάντα είναι υποτεταγμένα, φανερόν ότι εξαιρείται ο υποτάξας
εις αυτόν τα πάντα. Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν τα πάντα, τότε και αυτός ο
Υιός θέλει υποταχθή εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, διά να ήναι ο
Θεός τα πάντα εν πάσι»
( Α ΚΟΡ 15: 21-28 )
Το
παραπάνω απόσπασμα από την πρώτη επιστολή του Απ. Παύλου «προς τους
Κορινθίους» αποτελεί την πλέον ξεκάθαρη αναφορά στην Παγκόσμια Σωτηρία. Για
να είναι στο τέλος των αιώνων (σύμφωνα με τον Απ. Παύλο, όλοι οι αιώνες
έχουν αρχή και τέλος) ο Θεός "τα πάντα εν πάσι", θα πρέπει να έχουν οι
πάντες ζωοποιηθεί, ακόμα και οι λεγόμενοι "εχθροί" του Θεού. Ξεκάθαρο το
μήνυμα και μόνο με διαστρέβλωση των εννοιών μπορεί να βγεί διαφορετικό
συμπέρασμα.
Σύμφωνα με τη θεολογία του Απ. Παύλου,
ο
μόνος τρόπος για να καταργηθεί ο μεγάλύτερος εχθρός, οθάνατος, είναι να
καταργηθεί πρώτα η αμαρτία: “το
δε κέντρον του θανάτου είναι η αμαρτία” (
Α ΚΟΡΙΝΘ 15: 56 ) και
το σαρκικό φρόνημα «επειδή
το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος» ( ΡΩΜ 8: 6
)
Ο Απ. Παύλος δίδαξε ότι ο
Βασιλεύς των αιώνων θα καταστρέψει το σαρκικό φρόνημα κάθε α_
